ترس از دندانپزشکی، تجربه ناخوشایند درمانهای قبلی، حساسیت شدید به صدا و محیط مطب یا حتی ناتوانی در همکاری هنگام درمان باعث میشود بعضی از افراد نتوانند درمان دندانپزشکی معمول را به راحتی انجام دهند. این موضوع در کودکان کم سن و سال، افراد دارای نیازهای ویژه و بیمارانی که به درمانهای متعدد و طولانی نیاز دارند، اهمیت بیشتری پیدا میکند. یکی از راهکارهایی که در چنین شرایطی ممکن است توسط تیم درمان پیشنهاد شود، دندانپزشکی با بیهوشی عمومی است.
اما یک نکته مهم وجود دارد: دندانپزشکی با بیهوشی عمومی با «دندانپزشکی همراه با تزریق بیحسی» یا حتی «دندانپزشکی با آرام بخشی و سدیشن» یکسان نیست. در بیهوشی عمومی، بیمار به طور موقت هوشیاری خود را از دست میدهد و در طول درمان متوجه روند کار نیست. در مقابل، در آرام بخشی ممکن است بیمار همچنان بیدار باشد یا بتواند به دستورات تیم درمان پاسخ دهد. منابع معتبر پزشکی نیز تأکید میکنند که بیهوشی عمومی معمولا زمانی مطرح میشود که روشهای سادهتر مانند بیحسی موضعی یا آرام بخشی برای بیمار مناسب یا کافی نباشند.
دندانپزشکی با بیهوشی چیست؟
دندانپزشکی با بیهوشی عمومی به شرایطی گفته میشود که درمانهای دندانپزشکی در حالی انجام میشوند که بیمار تحت تأثیر داروهای بیهوشی، در وضعیت بیهوشی و عدم هوشیاری قرار دارد. به این ترتیب، بیمار در طول انجام درمان آگاهی معمولی از محیط، صداها و اقدامات دندانپزشکی ندارد و احساس درد را نیز تجربه نمیکند.
بیهوشی عمومی صرفا به معنای «خواباندن بیمار» نیست. در این روش، وضعیت بیمار باید توسط تیم تخصصی بیهوشی کنترل و پایش شود. در منابع NHS نیز توضیح داده شده است که هنگام بیهوشی عمومی، متخصص بیهوشی ضربان قلب، فشار خون و سطح اکسیژن را کنترل میکند و بسته به شرایط ممکن است برای حفظ راه هوایی از تجهیزات تنفسی استفاده شود.
بنابراین، وقتی از عبارت «دندانپزشکی با بیهوشی» صحبت میکنیم، منظور صرفا یک تزریق آرام کننده در مطب نیست؛ بلکه یک فرآیند پزشکی است که نیازمند ارزیابی دقیق بیمار، انتخاب روش مناسب بیهوشی، تجهیزات پایش و حضور فرد متخصص در حوزه بیهوشی است.
در بسیاری از موارد، هدف از استفاده از بیهوشی این است که دندانپزشک بتواند درمان ضروری را در شرایطی کنترل شده و بدون همکاری فعال بیمار انجام دهد. برای مثال، در برخی بیماران ممکن است معاینه کامل دهان حتی در حالت بیداری امکان پذیر نباشد. در چنین شرایطی، درمان و حتی معاینه دقیق میتواند در زمان بیهوشی انجام شود.
چه کسانی ممکن است به دندانپزشکی با بیهوشی نیاز داشته باشند؟
بیهوشی عمومی برای همه افرادی که از دندانپزشکی میترسند ضروری نیست. تصمیم درباره استفاده از آن باید بعد از بررسی شرایط بیمار و مقایسه گزینههای موجود گرفته شود.
۱. کودکان کم سن و سال
برخی کودکان به دلیل سن پایین، ترس شدید، ناتوانی در ثابت ماندن یا تعداد زیاد درمانهای موردنیاز، همکاری لازم را با دندانپزشک ندارند. در این شرایط، اگر دندانپزشک تشخیص دهد درمان در حالت بیداری ایمن یا عملی نیست، ممکن است بیهوشی عمومی یکی از گزینهها باشد.
۲. افراد دارای نیازهای ویژه
برخی بیماران با مشکلات جسمی، رشدی، شناختی، حسی یا رفتاری ممکن است نتوانند درمانهای دندانپزشکی معمول را تحمل یا با آن همکاری کنند. انجمن دندانپزشکی کودکان آمریکا نیز تأکید میکند که بیماران دارای نیازهای خاص ممکن است به دلیل شرایط پزشکی، مسائل حسی یا رفتاری و موانع دسترسی، نیازهای درمانی دهان و دندان بیشتری داشته باشند.
البته داشتن یک بیماری یا معلولیت به خودی خود به معنای ضرورت بیهوشی نیست؛ بلکه شرایط هر فرد باید به صورت جداگانه ارزیابی شود.
۳. ترس و اضطراب شدید از دندانپزشکی
افرادی که دچار اضطراب بسیار شدید هستند و روشهای معمول کنترل اضطراب یا آرام بخشی برای آنها کافی نیست، ممکن است کاندید بررسی برای بیهوشی شوند. با این حال، بیهوشی عمومی معمولا اولین گزینه برای اضطراب دندانپزشکی نیست. ابتدا باید روشهایی مانند ارتباط مناسب با بیمار، بیحسی موضعی، آرام بخشی یا سایر روشهای کنترل اضطراب بررسی شوند.
۴. درمانهای متعدد و طولانی
گاهی بیمار به تعداد زیادی ترمیم، کشیدن دندان، جرمگیری، درمان عفونت یا اقدامات دیگر نیاز دارد. در چنین شرایطی ممکن است تیم درمان بررسی کند که آیا انجام چند درمان ضروری در یک جلسه تحت بیهوشی میتواند از نظر پزشکی و عملی مناسب باشد یا خیر.
توجه: این مقاله محتوای آموزشی و عمومی است و جایگزین معاینه و نظر دندانپزشک یا متخصص بیهوشی نیست. ضرورت بیهوشی عمومی باید برای هر بیمار به صورت جداگانه ارزیابی شود.
تفاوت دندانپزشکی با بیهوشی، سدیشن و بیحسی موضعی چیست؟
یکی از رایجترین اشتباهات، استفاده از واژه «بیهوشی» برای همه روشهای کنترل درد و اضطراب است. در حالی که این روشها تفاوت اساسی دارند.
| روش | وضعیت هوشیاری | احساس درد | کاربرد معمول |
| بیحسی موضعی | بیمار کاملا بیدار است | ناحیه درمان بیحس میشود | بسیاری از درمانهای معمول |
| آرام بخشی یا سدیشن | بیمار معمولا آرام و خوابآلود است | معمولا همراه بیحسی موضعی | اضطراب یا برخی درمانهای دشوار |
| بیهوشی عمومی | بیمار بیهوش و فاقد هوشیاری است | در طول بیهوشی احساس نمیشود | موارد منتخب و پیچیدهتر |
در آرام بخشی، هدف اصلی ایجاد حالت آرامش و کاهش اضطراب است و بیمار لزوما هوشیاری خود را به طور کامل از دست نمیدهد. در مقابل، بیهوشی عمومی باعث ایجاد حالت کنترل شده عدم هوشیاری میشود. بیهوشی عمومی خطرات بیشتری دارد و معمولا برای افرادی در نظر گرفته میشود که نمیتوانند درمان را با آرام بخشی انجام دهند یا حجم درمان زیادی دارند.
بنابراین اگر فرد صرفا از صدای دستگاه دندانپزشکی میترسد، نباید تصور کند که بیهوشی عمومی تنها راهحل است. انتخاب روش مناسب باید پس از ارزیابی دندانپزشک و در صورت نیاز متخصص بیهوشی انجام شود.
مراحل دندانپزشکی با بیهوشی چگونه است؟
مرحله اول: معاینه و تهیه طرح درمان
ابتدا وضعیت دندانها و لثهها بررسی میشود. بسته به شرایط بیمار ممکن است عکسهای رادیوگرافی، آزمایشها یا بررسیهای پزشکی نیز لازم باشد. هدف این مرحله مشخص کردن درمانهای مورد نیاز و بررسی امکان انجام آنها با بیهوشی است.
مرحله دوم: ارزیابی بیهوشی
پیش از بیهوشی، متخصص بیهوشی باید درباره وضعیت عمومی بیمار، بیماریهای زمینهای، داروهای مصرفی، حساسیتهای دارویی و سابقه بیهوشیهای قبلی اطلاعات لازم را دریافت کند.
این مرحله بسیار مهم است، زیرا ایمنی بیهوشی فقط به خود دارو بستگی ندارد و وضعیت جسمی بیمار نیز در تعیین میزان خطر موثر است. کالج سلطنتی متخصصان بیهوشی تأکید میکند که احتمال عوارض در افراد مختلف متفاوت است و وضعیت سلامت، نوع عمل و شرایط فردی میتواند میزان خطر را تغییر دهد.
مرحله سوم: رعایت دستورهای ناشتا بودن
یکی از مهمترین دستورهای پیش از بیهوشی، رعایت زمان مشخص برای قطع خوردن و آشامیدن است. این زمان برای همه بیماران یکسان نیست و باید دقیقا مطابق دستور مرکز درمانی باشد. دلیل این موضوع، کاهش خطر برگشت محتویات معده و عوارض تنفسی هنگام بیهوشی است. بنابراین بیمار نباید بر اساس تجربه قبلی یا توصیه افراد دیگر زمان ناشتا بودن را تعیین کند. دستورهای تیم درمان باید ملاک قرار بگیرد.
مرحله چهارم: انجام بیهوشی و درمان دندانها
بیهوشی عمومی ممکن است از طریق داروی وریدی یا در شرایط خاص از طریق گازهای استنشاقی آغاز شود. پس از بیهوش شدن، تیم بیهوشی وضعیت حیاتی بیمار را به طور مداوم کنترل میکند.
در این فاصله، دندانپزشک درمانهای برنامه ریزی شده را انجام میدهد. بسته به شرایط ممکن است این اقدامات شامل معاینه، تصویربرداری، ترمیم، کشیدن دندان یا پاکسازی دهان باشد.
مرحله پنجم: ریکاوری
پس از پایان درمان، بیمار به بخش ریکاوری منتقل میشود و تا زمانی که سطح هوشیاری و وضعیت عمومی او مناسب شود، تحت نظر باقی میماند. خواب آلودگی، احساس ضعف، گیجی یا تهوع ممکن است برای مدتی پس از بیهوشی وجود داشته باشد. بنابراین ترخیص بیمار تنها زمانی انجام میشود که تیم درمان شرایط او را برای رفتن به منزل مناسب بداند.
مزایای دندانپزشکی با بیهوشی چیست؟
مهمترین مزیت این روش، فراهم کردن امکان درمان برای بیمارانی است که در حالت بیداری نمیتوانند درمان مناسب دریافت کنند. برای یک کودک بسیار مضطرب یا بیماری که قادر به همکاری نیست، انجام چند اقدام ضروری در یک جلسه میتواند از نظر عملی بسیار کمک کننده باشد.
از طرف دیگر، بیهوشی میتواند شرایطی ایجاد کند که دندانپزشک بتواند معاینه دقیقتری انجام دهد و درمانهای ضروری را بدون حرکت ناگهانی بیمار اجرا کند. این موضوع در برخی بیماران دارای نیازهای ویژه اهمیت زیادی دارد.
با این حال، راحتتر بودن درمان به معنای بهتر بودن بیهوشی برای همه نیست. بیهوشی عمومی یک مداخله پزشکی جدیتر از بیحسی موضعی یا بسیاری از روشهای آرام بخشی است و باید بر اساس ضرورت و تناسب آن با وضعیت بیمار انتخاب شود.
عوارض و خطرات دندانپزشکی با بیهوشی چیست؟
بیهوشی عمومی در پزشکی مدرن معمولا ایمن است، اما هیچ روش پزشکی کاملا بدون خطر نیست. میزان خطر به عواملی مانند سن، وضعیت سلامت، بیماریهای زمینهای، نوع درمان و شرایط فردی بستگی دارد.
عوارض نسبتا شایعتر میتوانند شامل تهوع، استفراغ، گلودرد، لرز و خواب آلودگی باشند. کالج سلطنتی متخصصان بیهوشی نیز این موارد را در میان عوارض شناخته شده بیهوشی عمومی قرار میدهد.
در برخی افراد ممکن است مشکلاتی مانند افت فشار خون، مشکلات تنفسی، واکنش دارویی، عفونت قفسه سینه یا گیجی پس از بیهوشی رخ دهد. عوارض شدیدتر بسیار نادرتر هستند، اما باید پیش از تصمیمگیری درباره بیهوشی مورد بحث قرار گیرند.
نکته قابل توجه دیگر، احتمال آسیب به دندانها، لب یا زبان هنگام مدیریت راه هوایی است. این عارضه معمولا نادر است و احتمال آن میتواند در افرادی که دندانها یا لثههای ضعیفتری دارند بیشتر باشد.
بنابراین پرسش «آیا بیهوشی خطرناک است؟» پاسخ ساده بله یا خیر ندارد. پاسخ دقیقتر این است که:
بیهوشی عمومی یک روش پزشکی دارای ریسک است، اما میزان ریسک آن برای هر بیمار متفاوت است و با ارزیابی مناسب، پایش مداوم و انتخاب صحیح بیمار میتوان خطرات را کاهش داد.
مراقبتهای قبل از دندانپزشکی با بیهوشی
آمادگی صحیح میتواند نقش مهمی در ایمنی درمان داشته باشد. بیمار یا والدین کودک باید همه اطلاعات پزشکی را صادقانه در اختیار تیم درمان قرار دهند؛ حتی مواردی که ممکن است ظاهرا ارتباطی با دندانپزشکی نداشته باشند. فهرست داروهای مصرفی، حساسیتهای دارویی، بیماریهای زمینهای، سابقه واکنش به بیهوشی، مشکلات تنفسی و هرگونه بیماری یا عفونت اخیر باید به تیم درمان اعلام شود.
رعایت دستورهای مربوط به ناشتا بودن نیز بسیار مهم است. اگر بیمار برخلاف دستور مرکز درمانی غذا یا نوشیدنی مصرف کرده باشد، باید موضوع را اطلاع دهد؛ پنهان کردن آن برای جلوگیری از لغو درمان میتواند خطرناک باشد. همچنین اگر بیمار پیش از روز درمان دچار تب، سرماخوردگی، سرفه، عفونت یا بیماری دیگری شده است، بهتر است پیش از مراجعه با مرکز درمانی تماس بگیرد. بسته به شرایط، ممکن است انجام بیهوشی به زمان دیگری موکول شود.
مراقبتهای بعد از دندانپزشکی با بیهوشی
بعد از بیهوشی، بیمار نباید انتظار داشته باشد بلافاصله به فعالیتهای عادی خود برگردد. خواب آلودگی و کاهش تمرکز میتواند تا مدتی ادامه داشته باشد. به طور معمول باید یک فرد مسئول برای همراهی و انتقال بیمار به منزل در نظر گرفته شود. برخی راهنماهای بیمارستانی توصیه میکنند بیمار پس از بیهوشی در منزل نیز برای مدتی تحت مراقبت باشد.
در ۲۴ ساعت نخست، رانندگی، کار با ماشین آلات، انجام فعالیتهای پرخطر و تصمیمگیریهای مهم باید طبق دستور تیم درمان محدود شود. کالج سلطنتی متخصصان بیهوشی نیز توضیح میدهد که اثرات بیهوشی و آرام بخشی میتواند قضاوت و تعادل فرد را تا حدود ۲۴ ساعت تحت تاثیر قرار دهد.
نوع مراقبت از دهان نیز به درمان انجام شده بستگی دارد. اگر دندان کشیده شده باشد، دستورهای مربوط به خونریزی، تغذیه، بهداشت دهان و مصرف دارو باید دقیقا مطابق توصیه دندانپزشک انجام شود.
آیا دندانپزشکی با بیهوشی برای کودکان بهتر است؟
برای بعضی کودکان بله، اما نه برای همه.
اگر کودک بتواند با روشهای رفتاری، بیحسی موضعی یا آرام بخشی درمان شود، ممکن است نیازی به بیهوشی عمومی نباشد. از سوی دیگر، اگر کودک بسیار کم سن باشد، همکاری نکند، درمانهای گستردهای نیاز داشته باشد یا شرایط خاصی داشته باشد که انجام درمان در حالت بیداری را دشوار یا ناایمن کند، بیهوشی میتواند یکی از گزینههای منطقی باشد.
تصمیم نهایی باید بر اساس سن، میزان همکاری، تعداد و نوع درمان، شرایط پزشکی و ارزیابی متخصصان گرفته شود. منابع تخصصی نیز بر بررسی گزینههای جایگزین و انتخاب روش متناسب با نیاز بیمار تأکید دارند.
آیا بیهوشی برای فرد بزرگسال هم امکانپذیر است؟
بله. تصور اینکه بیهوشی دندانپزشکی فقط برای کودکان است، درست نیست. برخی بزرگسالان نیز ممکن است به دلیل اضطراب بسیار شدید، نیازهای خاص، ناتوانی در همکاری و یا حجم زیاد درمان به بیهوشی عمومی نیاز پیدا کنند.
با این حال، در بزرگسالان نیز معمولا ابتدا گزینههای کم خطرتر بررسی میشوند. در بسیاری از درمانها، بیحسی موضعی به تنهایی یا همراه با آرام بخشی میتواند کافی باشد. اگر این روشها مناسب نباشند، تیم درمان ممکن است بیهوشی عمومی را پیشنهاد کند.
هزینه دندانپزشکی با بیهوشی به چه عواملی بستگی دارد؟
هزینه دندانپزشکی با بیهوشی را نمیتوان بدون معاینه و مشخص شدن طرح درمان به صورت دقیق اعلام کرد. هزینه نهایی ممکن است به تعداد و نوع درمانهای دندانپزشکی، مدت زمان بیهوشی، دستمزد دندانپزشک، هزینه متخصص بیهوشی، محل انجام درمان، تجهیزات مرکز و نیازهای پزشکی بیمار بستگی داشته باشد.
به همین دلیل، مقایسه قیمت صرفا بر اساس یک عدد اعلام شده از سوی مراکز مختلف میتواند گمراه کننده باشد. بهتر است پیش از تصمیم گیری مشخص شود قیمت اعلام شده دقیقا شامل چه خدماتی است و آیا هزینه بیهوشی، اتاق عمل یا ریکاوری، داروها و اقدامات تشخیصی در آن لحاظ شدهاند یا خیر.
هنگام انتخاب مرکز دندانپزشکی با بیهوشی به چه نکاتی توجه کنیم؟
مهمترین معیار نباید صرفا قیمت باشد. از مرکز درمانی درباره تیم بیهوشی، محل انجام بیهوشی، تجهیزات پایش بیمار، فرآیند ارزیابی پیش از بیهوشی، نحوه مراقبت پس از عمل و شرایط ترخیص سوال کنید.
همچنین باید مشخص باشد که چه کسی مسئول بیهوشی است و در صورت بروز مشکل پزشکی چه امکاناتی برای مدیریت آن وجود دارد. انجمن دندانپزشکی آمریکا در راهنماهای خود بر استانداردهای مربوط به آرام بخشی و بیهوشی در دندانپزشکی تأکید کرده است.
برای بیمار یا والدین کودک، این چند سوال میتواند بسیار کاربردی باشد:
- آیا واقعا بیهوشی عمومی لازم است یا سدیشن کافی است؟
- چه نوع بیهوشی برای بیمار در نظر گرفته شده است؟
- چه پزشکی مسئول بیهوشی خواهد بود؟
- درمان دندانپزشکی دقیقا شامل چه اقداماتی است؟
- اگر در حین درمان نیاز به تغییر طرح درمان باشد، چه فرآیندی وجود دارد؟
- دستورهای ناشتا بودن چیست؟
- بعد از درمان چه مدت باید بیمار تحت نظر بماند؟
- در صورت بروز مشکل پس از ترخیص با چه فرد یا مرکزی باید تماس گرفت؟
آیا میتوان همه دندانها را در یک جلسه درمان کرد؟
در برخی بیماران ممکن است چندین درمان در یک جلسه انجام شود، اما اینکه همه دندانها یا چه تعداد از آنها قابل درمان هستند، به شرایط بیمار و تشخیص دندانپزشک بستگی دارد.
مزیت احتمالی انجام چند درمان در یک جلسه این است که بیمار مجبور نیست چندین بار تحت درمان قرار گیرد. با این حال، طولانی شدن زمان بیهوشی و پیچیدگی درمان نیز باید در تصمیمگیری لحاظ شود. بنابراین هدف نباید صرفا انجام بیشترین تعداد درمان در یک جلسه باشد؛ بلکه باید بهترین برنامه درمانی از نظر ایمنی و سلامت بلند مدت بیمار انتخاب شود.
سخن پایانی
دندانپزشکی با بیهوشی عمومی یک راهکار تخصصی برای شرایط خاص است، نه یک روش معمول برای تمام بیماران. این روش میتواند برای کودکانی که همکاری کافی ندارند، افراد دارای نیازهای ویژه، بیماران با اضطراب شدید یا افرادی که به درمانهای گسترده نیاز دارند، امکان دریافت مراقبت دندانپزشکی را فراهم کند.
باا ین حال، نباید تصور کرد که بیهوشی همیشه بهترین یا راحتترین انتخاب است. بیحسی موضعی و روشهای آرام بخشی در بسیاری از درمانها کافی هستند و معمولا پیش از بیهوشی عمومی باید بررسی شوند. منابع معتبر نیز بر مقایسه گزینههای درمانی، ارزیابی شرایط بیمار و تصمیمگیری مشترک میان بیمار، دندانپزشک و تیم بیهوشی تأکید دارند.
اگر قرار است شما یا فرزندتان تحت دندانپزشکی با بیهوشی قرار بگیرید، مهمترین کار این است که درباره «ضرورت بیهوشی، گزینههای جایگزین، نوع درمان، خطرات احتمالی و نحوه مراقبت پس از آن» اطلاعات کافی دریافت کنید. انتخاب یک مرکز مجهز و تیم درمانی واجد شرایط نیز بخش مهمی از ایمنی این فرآیند است که کلینیک تخصصی دندانپزشکی مهرآوید این شرایط را با حرفهای ترین دندانپزشکان و متخصصان برای شما فراهم کرده است.
سوالات متداول
1. دندانپزشکی با بیهوشی چیست؟
روشی است که در آن درمان دندانپزشکی در شرایط بیهوشی عمومی انجام میشود و بیمار در طول درمان هوشیاری خود را از دست میدهد. وضعیت بیمار توسط تیم بیهوشی پایش میشود.
2. آیا دندانپزشکی با بیهوشی عمومی درد دارد؟
در زمان بیهوشی، بیمار هوشیاری ندارد و احساس درد معمول درمان را تجربه نمیکند. با این حال، بعد از بیدار شدن ممکن است بسته به نوع درمان، درد یا ناراحتی دهان وجود داشته باشد که با دستور دندانپزشک مدیریت میشود.
3. آیا بیهوشی با سدیشن فرق دارد؟
بله. سدیشن با هدف آرام کردن بیمار انجام میشود و بیمار ممکن است همچنان هوشیار باشد؛ اما در بیهوشی عمومی بیمار در وضعیت عدم هوشیاری قرار میگیرد.
4. آیا بیهوشی دندانپزشکی خطرناک است؟
بیهوشی عمومی معمولا با استانداردهای مناسب پزشکی قابل انجام است، اما مانند هر اقدام پزشکی خطراتی دارد. تهوع، گلودرد، لرز و خواب آلودگی از عوارض شناخته شده هستند و عوارض جدیتر نادرترند. میزان خطر برای هر بیمار متفاوت است.
5. آیا کودکان هم میتوانند با بیهوشی دندانپزشکی کنند؟
بله، در برخی شرایط. سن پایین، عدم همکاری، درمانهای گسترده یا برخی نیازهای ویژه میتواند باعث شود تیم درمان بیهوشی عمومی را بررسی کند.
6. آیا بزرگسالان هم میتوانند تحت بیهوشی دندانپزشکی قرار بگیرند؟
بله. در بزرگسالانی که اضطراب شدید، نیازهای خاص یا درمان گسترده دارند و روشهای دیگر برای آنها مناسب نیست، بیهوشی عمومی ممکن است گزینه باشد.
7. قبل از بیهوشی میتوان غذا یا آب خورد؟
این موضوع به دستور مرکز درمانی و زمان انجام بیهوشی بستگی دارد. بیمار باید دقیقا دستورهای ناشتا بودن را رعایت کند و در صورت مصرف ناخواسته غذا یا نوشیدنی، موضوع را به تیم درمان اطلاع دهد.
8. بعد از بیهوشی میتوان رانندگی کرد؟
خیر، اثرات بیهوشی میتواند برای مدتی روی تمرکز، تعادل و قضاوت فرد تاثیر بگذارد. بیمار باید طبق دستور تیم درمان از رانندگی و فعالیتهای پرخطر خودداری کند و برای بازگشت به منزل همراه داشته باشد.
9. آیا میتوان چند دندان را در یک جلسه با بیهوشی درمان کرد؟
در بعضی بیماران بله، اما تعداد و نوع درمان به شرایط دهان، وضعیت عمومی بیمار و مدت قابل قبول درمان بستگی دارد. طرح درمان باید توسط دندانپزشک تعیین شود.
10. آیا بیهوشی برای افراد دارای بیماری زمینهای مناسب است؟
ممکن است مناسب باشد، اما بیماری زمینهای میتواند روی میزان خطر بیهوشی اثر بگذارد. به همین دلیل، سابقه پزشکی و داروهای مصرفی باید پیش از درمان به متخصص بیهوشی اعلام شود و تصمیم نهایی بر اساس ارزیابی فردی گرفته شود.